آنها چفیه داشتند...... من چادر دارم

آنان چفیه می بستند تا بسیجی وار بجنگند...من چادر می پوشم تا زهرایی زندگی کنم...

آنان چفیه را خیس می کردند تا نَفَس هایشان آلوده ی شیمیایی نشود...

من چادر می پوشم تا از نفَس های آلوده دور بمانم...

آنان موقع نماز شب با چفیه صورت خود را می پوشاندند تا شناسایی نشوند...

من چادر می پوشم تا از نگاه های شهوت امیز در امان باشم

همه عاشقانه حرف میزدند ... عاشقانه

خواهران من این نکته ی مهمی است...

بخدا شهدا برای گرون شدن یا نشدن میوه و گوشت شهید نشده اون ها برای حفظ ناموس و جلوگیر از بی غیرتی شهید شدند ...

خواهران من ،حجاب فراموش نشه .... حجاب برای حفظ حیا

برادران من ،حجاب فراموش نشه

خیلی دوستانه و راحت نوشتم

 * لَمّا أَجْمَعَ اَبُوبَکْرٍ وَ عُمَرٍ عَلی مَنْعِ فاطِمَةَ فَدَکاً وَ بَلَغَها ذلِکَ.

زمانی که ابوبکر و عمر تصمیم گرفتند که مانع رسیدن فدک به حضرت زهرا(س) شوند. این خبر که به حضرت زهرا(س) رسید. ایشان همه را خبر کرد و پس از پوشیدن لباس ها برای سخنرانی به سمت مسجد رفت. نوع و چگونگی پوشش حضرت زهرا را همه روایت کرده اند:

پوشش اول :

بزرگتر از روسری‏های فعلی زن ها به صورتی که سر و سینه و گردن را می‏پوشانده است

* لاثَتْ خِمارَها عَلی رَأْسِهٰا 

لاث به معنی پیچیده است. خمار چیزی بوده است بزرگتر از روسری‏های فعلی زن ها به صورتی که سر و سینه و گردن را می‏پوشانده است و همان است که در آیۀ شریفه آمده است:

* وَلْیَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلی جُیُوبِهِنَّ

روسری‏هایشان را طوری روی سر بیندازند که سینه را بپوشاند.

خُمر جمع خمار است. به هر حال وقتی این خبر به حضرت زهرا(س) رسید برخاستند و خمار را بستند. لاثَ به معنای پیچیدن است. از لفظ خمار هم معلوم می‏شود که حضرت طوری آن روسری را به کار برده بودند که روی گردن و سینه ایشان پوشیده شده بود.

پوشش دوم:

نوعی پوشش سراسری شبیه چادر امروز یا پیراهن بلند عربی

* وَ اشْتَمَلَتْ بِجِلْبابِهٰا 

جلباب نوعی پوشش سراسری بوده که روی لباس ها می‏پوشیده‏اند. شاید چیزی شبیه چادر امروز یا پیراهن بلند عربی. حضرت آن پوشش سراسری را هم طوری بر سر افکندند که محیط بر تمام بدن ایشان بود.

* وَ أَقْبَلَتْ فی لُمَّةٍ (یا لمةٍ) مِنْ حَفَدَتِها وَ نِساءِ قَوْمِهٰا

یعنی حضرت زهرا(س) همراه با گروهی که به اصطلاح همسن و سال، یا هماهنگ، یا از یاران و اعوان و خویشاوندان ایشان بودند حرکت کردند. تا اینجا یکی از مسائل قابل توجه مسئلۀ پوشش حضرت است که ایشان برای وارد شدن در مسجد که مردان در آنجا حضور داشتند چگونه خودشان را از نظر پوشش آماده کردند. نکتۀ دیگر توجه به جماعتی است که آن حضرت را در حرکت به سمت مسجد همراهی کردند و احتمال زیاد دارد که منظور همراهان از این کار یاری حضرت زهرا(س) باشد. همان‏طور که امروز اگر کسی برای حضور در مجلس احتجاج حرکت می‏کند گروهی از همفکرانش نیز او را همراهی می‏کنند. پس در این اقدام حضرت دو احتمال وجود دارد اوّل آنکه شخصیت ظاهری ایشان محفوظ بماند، دوّم اینکه پیکرۀ ظاهری حضرت هم در بین مردها نمایان نشود و در میان گروه زنان پوشیده بماند."

* حَتّی دَخَلَتْ عَلی أَبی بَکْرٍ وَ هُوَ فی حَشْدٍ مِنَ الْمُهاجِرینَ وَ الأنْصٰارِ وَ غَیْرِهِمْ

تا این که حضرت وارد شد بر ابی‏بکر در مسجد در حالی که گرداگرد او را جمع زیادی از مهاجرین و انصار و دیگر مسلمین گرفته بود. حَشد همان گروه و جماعت است.

* فَنیطَتْ دُونَها مُلاَءةٌ

سپس میان حضرت و مردم پرده‏ای نصب شد.

وقتی حضرت زهرا(س) وارد مسجد می‏شود در آنجا پرده‏ای نصب می‏شود. مُلاَءةٌ به معنای إزار یا پرده است. یعنی بین ایشان و آن مردها که از مهاجرین و انصار و گرداگرد ابی‏بکر بوده‏اند پرده‏ای آویخته می‏شود حتی در برخی نسخه‏ها آمده است مُلاَءةٌ قِبطّیةٌ یعنی حتی جنس پرده را که مصری بوده است مشخص کرده‏اند. به هر حال نکتۀ مهم در این بخش آن است که همین که حضرت وارد می‏شود دستور می‏دهند که پرده‏ای بین ایشان و دیگران بیاویزند. البته از کلمۀ فَجَلَست که در خطبه آمده استفاده می‏شود که قبل از این که حضرت بنشینند پرده را سریع می‏آویزند. یعنی همین که خبردار می‏شوند دختر پیغمبر(ص) در راه مسجد است یا به محض ورود ایشان محیط را آماده می‏کنند و این پرده را نصب می‏کنند و این خود باز از اموری است برای حفظ حضرت از نگاه مردان و احترامی بوده که به صورت سنّت درآمده است و امروزه نیز در مجالس مذهبی رعایت می‏شود.

---

---

---

آن بانوی بسیار بزرگ جهان، با این که حریم عفاف و حجاب را به طور کامل رعایت می‏کرد، در عین حال، در بحرانی‏ترین حوادث سیاسی و اجتماعی، حضور و ظهور داشت.

روزی مرد نابینایی با کسب اجازه به محضر حضرت زهرا(س) آمد.
حضرت از او فاصله گرفت و خود را پوشانید، پیامبر اکرم(ص) که در آن جا حضور داشت از حضرت زهرا(س) پرسید:
«با این که این مرد نابیناست و تو را نمی‏بیند، چرا خود را پوشاندی»؟
حضرت زهرا(س) در پاسخ فرمود:
«اگر او مرا نمی‏بیند، من که او را می‏بینم، وانگهی او بو را استشمام می‏کند». پیامبر(ص) (به نشانه تأیید شیوه و گفتار حضرت زهرا«س») فرمود:

«أَشْهَدُ اَنَّکِ بَضْعَةٌ مِنّی؛
گواهی می‏دهم که تو پاره تن من هستی».

امیرمؤمنان علی(ع) فرمود: روزی همراه گروهی در محضر رسول خدا(ص) نشسته بودیم.
آن حضرت به ما رو کرد و فرمود:
«بهترین کار برای زنان چیست؟»
هیچ کدام از حاضران نتوانستند جواب صحیح بدهند. هنگامی که متفرّق شدند، من به خانه بازگشتم، و همین موضوع را از حضرت زهرا(س) پرسیدم، و ماجرای سؤال پیامبر(ص) و پاسخ صحیح ندادن اصحاب را برای حضرت زهرا(س) تعریف کردم، و گفتم هیچ یک از ما نتوانستیم پاسخ صحیح بدهیم.
حضرت زهرا(س) فرمود:
ولی من پاسخ به این سؤال را می‏دانم، و آن این است که:

«خَیْرٌ لِلنِّساءِ اَنْ لایَرِینَ الرِّجالَ وَلایَراهُنَّ الرِّجالُ؛

 صلاح زنان در آن است که آنها مردان نامحرم را نبینند، و مردان نامحرم آنها را نبینند».
(به این معنی كه تا موقعی كه لزوم ندارد حضور در جمع مردان معنی ندارد.)

* حجاب در اسلام به معنای پرده نشینی نیست، بلکه به معنای پوششی معقول برای جلوگیری از فساد، و حفظ کرامت زن است.

من به محضر رسول خدا(ص) بازگشتم و عرض کردم:
«ای رسول خدا! از ما پرسیدی که چه کار برای زنان برتر است، پاسخش این است که برترین کار برای زنان این است که آنها مردان نامحرم را نبینند، و مردان نامحرم آنها را نبینند».

پیامبر(ص) فرمود:
«چه کسی به تو چنین خبر داد، تو که این‏جا بودی و پاسخی نگفتی؟»
علی(ع) عرض کرد:
«فاطمه(س) چنین فرمود».
پیامبر(ص) از این پاسخ خشنود شد، و سخن فاطمه(س) را پسندید و به نشانه تأیید او فرمود:

«اِنَّ فاطِمَةُ بضْعَةٌ مِنّی؛ همانا فاطمه، پاره تن من است».

نیز روایت شده:
روزی جابر بن عبدالله انصاری همراه رسول خدا(ص) به سوی خانه فاطمه(س) رهسپار شدند. وقتی که به در خانه رسیدند، پیامبر(ص) اجازه ورود طلبید. فاطمه(س) اجازه داد، پیامبر(ص) فرمود: شخصی همراه من است، آیا اجازه هست با او وارد خانه شویم؟
فاطمه(س) عرض کرد:

«ای رسول خدا «قِناع» (یعنی مقنعه و روسری) ندارم.»
پیامبر(ص) فرمود: «یا فاطِمَةُ خُذِی فَضْلَ مَلْحَفَتِک فَقِنِعِی بِهِ رأسَکِ؛
ای فاطمه! زیادی لباس بلند روپوش خود را بگیر و سرت را با آن بپوشان».
حضرت فاطمه(س) همین کار را کرد، آن گاه پیامبر(ص) و جابر، با کسب اجازه وارد خانه شدند.

---

---

---

---

اما در جامعه ی ما متاسفانه حداقل ها هم رعایت نمی شه اما از اون طرف دختر هایی هم هستند که در این همه تبلیغات سو تونستن خودشون رو حفظ کنن و شاید همیشه مورد تعنه ی دیگران و دوستان و فامیل قرار میگیرند اما هدفشان هدف والایی است و بدون شک راه مادرمون حضرت فاطمه رو در پیش گرفته اند و وقتی چشممان به این دختر خانوم ها می افتد تنها باید صلوات فرستاد و دعا کرد .....
خواهشم از خواهر  و برادرهای خوبم اینه نزاریم مولامون حضرت مهدی و مادرمون حضرت زهرا س از ما ناراحت بشن بخدا قسم روایت داریم که مولامون از دست گناهان ما در پیشگاه خداوند گریه و زاری میکنند تا خداوند از ما بگذره و عذابش رو فرود نیاره.
یه کم فکر کنیم و کارهای خودمون رو سبک و سنگین کنیم و بدونیم با کدام یک از کارهای ما دشمنان اسلام و بویژه شیعه خوشحال میشن ...
و اون نامردها زمانی خوشحال می شن که اسلام و شیعه و باور های دینی ما رو ازمون بگیرن .... و بتونن ادیان تقلبی خودشون رو ترویچ کنن و صهونیسم احاطه ی کامل بر جهان باشه...

---

---

---

دعا می کنم همه ی ما با قدرت تفکر و تعقل خودمون دست به کاری بزنیم .

نه از روی تبلیغات دیگران

و در پایات به جملات کوتاه زیر توجه ی زیاد کنید //ممنون


دروغ آمد # اعتبار رفت

شعار آمد # عمل رفت

شراب آمد # شخصیت رفت

تلویزیون آمد # جمع خانواده رفت

سود آمد # بركت رفت

مد آمد # آسایش رفت

پر خوری آمد # سلامتی رفت

رشوه آمد # حق رفت

دیر خوابی آمد # نماز صبح رفت

اسراف آمد # قناعت رفت

نژاد پرستی آمد # برادری رفت

ماهواره آمد # حجاب رفت

فارسی1آمد # حیا رفت

رقابت دنیایی آمد # نماز جماعت رفت

گاو صندوق آمد # زكات رفت

تالار آمد # غیرت رفت

تلفن آمد # صله رحم رفت
...........
...........
...........
 الهی استغفرک و اتوب الیک

بیا دو باره پاک کن زجاده ها غبار را                 به عاشقان نوید ده رسیدن بهار را!
تمام لحظه های من فدای یک نگاه تو                      بیا و پاک کن زدل حدیث انتظار را!

ای عشق! بیا كه سینه‌هامان شد چاك                    «این النّبأ العظیم؟»، گشتیم هلاك
چشمی كه تو را ندیده باشد كور است                    خون شد دل ما، «متی ترانا و نراك»

 شاید به خاطر همین نسبت بسیار نزدیک است که در قرآن، گاهی به جای کلمه ی باران از واژه ی «رحمت» استفاده شده است:

«فَانْظُرْ إِلى‏ آثارِ رَحْمَتِ‏ اللَّهِ كَیْفَ یُحْیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها» (به آثار رحمت خداوند بنگرید که چگونه زمینی را که مرده است، زنده و احیا می کند.)

جالب است همین جا اشاره کنیم که با هر قطره ی باران که به زمین می آید، فرشته ای فرود می آید.  شاید به همین خاطر است که نزول باران را با نزول رحمت خداوند یکی می دانند.

یکی از واژه های دیگر که با باران قرین می شود، «برکت» است.

تا جایی که در مثال امام باقر (علیه السلام) درباره ی خیربخشی و ثمر دهی انسانها، از شباهت آنها به باران یاد شده است:

«همانا خداى عز و جل را بندگانى است میمون و با بركت و گشاده خوى اینان روزگار خود را بسر برند و مردم نیز در سایه آنها (بخوشى و نعمت) زندگى خود را بسر برند، اینها در میان بندگان خدا همانند باران‏ هستند...»

همه ی این قضایای رحمت و برکت و نرمی و طراوت باران را که کنار هم بگذاریم، تازه می فهمیم که چرا امام را، همچون باران می دانند.

امام رضا (ع)، در حدیث خود در توصیف امام می فرمایند: «... امام‏ ابرى باران ‏زا و بارانى پیوسته و یك ریز [است]...»

نکته ی آخر: راستش را می گوییم: 

         تشنه نیستیم... امّا مگر باران، به انتظار تشنگی می نشیند...؟!